เช้าวันนั้น แสงสว่างสาดเข้ามาปลุก "เรา" ทั้งคู่ ฉันนอนลืมตาด้วยความมึนงงกับภาวะรอบกาย ไม่มีคำถามไม่มีคำพูดเอื้อนเอ่ย และไม่ทันที่ความคิดจะสั่งการใดใด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นคล้ายกับสิ่งที่เคยดูในละครทั่วไป ฉาก1ฉากที่ผ่านไปแต่มันไม่เคยผ่านเลยจนถึงทุกวันนี้
ฉันไม่ได้ร่ำไห้กับสิ่งที่เกิดขึ้นแต่ฉันร่ำไห้กับการขาดสติก่อนเวลาอันควร และมันนำพาความยุ่งยากใจมาสู่เรา...
ประโยคแรกที่เอ่ยจากปากฉันหลังคราบน้ำตา คือ ฉันเป็นคนไม่ดีใช่ไหม? เขาปลอบใจฉันด้วยถ้อยคำและอ้อมกอด อบอุ่นพอที่จะทำให้ฉันหลับลงได้อีกครั้งในวงแขนนั้น
ความรู้สึกงุนงงยังคงอยู่กับฉันตลอดช่วงสาย เขากลับมาอีกครั้งพร้อมถ้อยคำที่ทำให้แปลกใจ "เรื่องที่เกิดขึ้น มันคือ ความต้องการทางธรรมชาติ" "ข้างในจิตใจเราก็ยังคงเหมือนเดิม สิ่งที่เปลี่ยนก็เพียงร่างกาย" ฉันเงียบ พยักหน้า ยิ้ม และยังคงงุนงง...
ถ้าเป็นตอนนี้ฉันคงตอบเขากลับไปว่า ถ้าจิตใจฉันยังเป็นเหมือนเดิมก่อนเหตุการณ์คืนนั้น นั่นหมายถึง การที่ฉันรู้สึกดีกับเขา...หรือ
เขาแต่งงานได้หลายปีแล้ว ฉันรับรู้มาโดยตลอด ภรรยาเขาเป็นคนน่ารัก น่านับถือ และรักเขามาก แต่การห่างไกลกันมักจะนำมาซึ่งการแปรเปลี่ยนเสมอ ไม่มีข้อยกเว้นแม้กับเขาและภรรยา...
หลังจากเราร่วมงานกันได้สักพักใหญ่ เราเริ่มสนิทสนมกัน ยิ่งระยะหลังฉันมีปัญหากับเพื่อนร่วมงาน โดยมีเขาเป็นหนึ่งในเหตุผลหลัก ทำให้เราพูดคุยกันยิ่งขึ้น คุยกันมากขึ้น และดื่ม...กันบ่อยขึ้น ฉันไม่เคยโทษแอลกฮอลล์อย่างแท้จริงที่ทำให้เราเมาและแสดงความรู้สึกออกไปอย่างชัดเจน บางครั้งนึกขอบคุณอยู่ลึกๆที่ทำให้อะไรๆดูราบรื่นขึ้นอย่างเช่นคืนนั้น
ชีวิตประจำวันเคลื่อนไปอย่างช้าๆหลังจากค่ำคืนนั้น และความทรมานใจก็ติดตามฉันมาด้วยเช่นกัน...
หน้ากาและศรัทธา จบตอนที่ 5
