การได้รับรู้ความนึกคิด ความรู้สึกของเขาผ่านบทสนทนามันทำให้ฉันเข้าใจเขาได้มากขึ้นทีละเล็กละน้อย บางคราวคำบอกเล่าของเขาฉายแววเศร้าสลดอย่างบอกไม่ถูก ขณะนั้นฉันได้แต่คิดว่า "เขากำลังเจอะเจอกับอะไรที่มันบั่นทอนสภาพจิตใจมากขนาดนั้นเชียวหรือ" รูปกายภายนอกที่สะอาดสะอ้าน ดูมีความมั่นใจในทุกขณะและเป็นที่พึ่งให้กับหลายๆคน เวลานี้กำลังเผลอให้เห็นอาการเหนื่อยล้าตรงหน้า ยามนั้นฉันไม่ค่อยเข้าใจนักในสิ่งที่เขาพยายามจะสื่อสาร ไม่เข้าใจว่าเขาทุกข์ใจกับอะไรอยู่ อะไรที่ทำให้เขาไม่สามารถหลับสนิทได้ในทุกคืน...อะไร

เขามักพูดอยู่บ่อยครั้งว่า"ไม่มีใครอยากเป็นเขา" เขาเกลียดตัวเองอย่างงั้นหรือ จะมีใครที่ยินดีกับสถานะตัวเองจนถึงกับพูดว่า "มีแต่คนอยากเป็นตัวเอง" ไหม

เขาไม่เคยพูดเรื่องส่วนตัวถ้าไม่จำเป็น ดูเหมือนเขาจะเป็นคนเข้ากับใครๆง่ายแต่ลึกๆแล้วเขาสร้างเกราะอย่างดีขึ้นมาเพื่อป้องกันตัวเองจากทุกคน กระทั่งบางครั้ง เกราะนั้นก็กำบังตัวตนของเขาเอง

เขามีชื่อเรียกหลายชื่อ แรกๆฉันนึกสงสัยว่าทำไมต้องมีชื่อเยอะขนาดนั้น ทั้งๆที่ฉันเองก็มีชื่อเรียกถึง 3 ชื่อ แต่เขามีมากกว่า จนถึงวันนี้ยังไม่เคยถาม...

เขาเป็นคนที่ชอบทำอะไรซ้ำๆ สม่ำเสมอ เป็นอย่างไรก็อย่างนั้น แต่วันนี้เขาเปลี่ยนแปลง...

หลายปีก่อนเราร่วมงานกันด้วยความอิ่มใจ ฉันไม่เคยกังวลถ้าเกิดมีเขาไปด้วย ไม่เคยห่วงว่าจะทำไม่ได้ถ้าหากเขาร่วมมือ ไม่เคยใส่ใจคนอื่นที่ไม่รู้จักเขา ฉันเคยบอกเขาว่า ไม่เชื่อแต่ไว้ใจ ความไว้ใจสำหรับฉันมันมีค่ามาก มากกว่าเชื่อใจหลายเท่าตัว เพราะฉันคิดว่านอกจากเราจะไว้วางใจเขาแล้ว เรายังศรัทธาให้เขานำใจเราไปด้วย

เขามักจะให้อะไรใครเป็นประจำ วันนึงฉันตอบแทนด้วยการให้สิ่งมีค่าที่เรียกว่า...ความศรัทธา

หน้ากากและศรัทธา จบตอนที่ 4