ไม่เคยคิดมาก่อนว่า การอยู่ตามลำพังในที่เงียบและมืดเป็นระยะเวลานานๆ จะทำให้คนปกติเครียดได้ขนาดไหน ช่วง 2 เดือนแรกหลังจากเริ่มงานในสถานที่แห่งใหม่ ฉันต้องนั่งทำงานอยู่กับกองเอกสารที่ชั้นลอยในห้อง 1x1เมตรครึ่งของอาคารขนาดย่อม ภายนอกห้องปกคลุมด้วยความมืด นานๆครั้งถึงจะมีสิ่งมีชีวิตแวะเข้ามาในระหว่างวัน บางคนมาถามทางไปชั้นอื่น บางคราวจะมีสุนัขที่ใครข้างบนเลี้ยงเอาไว้หลงวิ่งเข้ามา เวลานั้น สิ่งที่คอยเป็นเพื่อนฉัน ก็คือ เครื่องเล่นวิทยุและ "เขา"
" เขา" คือ คนที่โทรมาหาฉันและนัดให้มาสัมภาษณ์งาน
" เขา" คือ คนที่แวะมาหาฉันในช่วง 4 โมงเย็นของทุกวัน
" เขา" คือ คนที่ฉันทึ่งในความคิด ชีวิตและนิสัย
" เขา" คือ คนที่ฉันเคยเคารพ เชื่อฟัง และศรัทธา
เพิ่งรู้ว่า..." เขา" ไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นเลย
ช่วงปีแรกของการทำงาน หลังจากที่ย้ายมาอยู่กับพนักงานคนอื่น ฉันมีความสุขกับเพื่อนร่วมงานมาก เราเฮฮา เข้าขากันดี ที่นี่มีแต่ผู้หญิงไม่กี่คนและมี" เขา" เพียงคนเดียวที่เป็นเพศตรงข้าม ด้วยหน้าที่ทำให้เราต้องไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยๆ นั่นทำให้ฉันอึดอัดพอควร โดยส่วนตัวแล้ว ฉันไม่ชอบที่จะไปไหนมาไหนกับใครที่ไม่คิดว่าจะคุยในเรื่องเดียวกันได้ ซึ่งหลายๆคนก็คงเป็นอย่างนี้ ครั้นเริ่มได้พูดคุยกันมากขึ้น ความอึดอัดเริ่มหายไป ไม่รู้ว่าเราคุยกันได้ถูกคอ หรือ เป็นความพยายามที่จะทำให้เราคุยกันได้ถูกคอ แต่นั่นก็ทำให้การสนทนาในแต่ละครั้งลื่นไหลไปได้เรื่อยๆ หลายๆครั้งที่ฉันเหนื่อยหน่ายเรื่องงานอย่างไม่รู้จะอธิบายหรือระบายอย่างไร " เขา" จะคอยให้กำลังใจเสมอ จะด้วยหน้าที่หรืออะไรก็ตามแต่ ฉันรู้สึกดีขึ้นทุกครั้งที่ได้ฟังเขาพูด
น้อยคนจะเข้าใจความรู้สึกที่มีใครสักคนให้เราได้ศรัทธา เคารพและเชื่อมั่นในความเป็นคนๆนั้น เชื่อมั่นในความคิดและเดินไปในทิศทางที่เขาเลือกและเราจะวางใจได้ ยิ่งไม่ง่ายเลยสำหรับฉัน คนที่รู้สึกอยู่เสมอว่าตัวเอง...ว่างเปล่า
หน้ากากและศรัทธา จบตอนที่ 3
