ที่โรงแรมนั้น ผู้คนมีชีวิตที่ต่างออกไปจากที่ที่ฉันจากมา ทุกรายละเอียดของแต่ละพื้นที่ต้องประณีต เนี้ยบ ให้สมกับราคาค่าห้องต่อคืนที่เกือบหมื่นบาทขึ้นไป ช่วงแรกชีวิตงานของฉันเต็มไปด้วยความตื่นตา ความแปลกใหม่กับอะไรๆที่เข้ามาอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน ลักษณะงาน สถานที่ทำงาน ชุดทำงาน และอาหารในแคนทีน สำหรับคนทำงานโรงแรมด้วยกันจะรู้ว่า เราสามารถเก็บเงินได้เยอะมาก หากเราไม่เที่ยวกลางคืน เพราะว่าวันทั้งวันเราจะอยู่แต่ในโรงแรมจนมืดค่ำ ข้าวปลาอาหารไม่จำเป็นต้องซื้อ เพราะเขามีจัดเอาไว้ให้อยู่แล้ว เขาคงกลัวพนักงานออกไปเพ่นพ่านข้างนอกจนทำให้ภาพลักษณ์ของโรงแรมดูไม่ดี งานที่ฉันทำก็ไม่ถือว่าหนักหนาอะไร บางวันนั่งเฉยๆทั้งวันจนถึงเวลากลับบ้าน แต่รายได้เดือนแรกสำหรับเด็กจบใหม่ถือว่าค่อนข้างดีทีเดียว ณ ตอนนั้น ปัญหาเรื่องเดียวสำหรับฉัน คือ เรื่องคน..

มนุษย์เองเป็นสัตว์สังคมที่ต้องมีการอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม เป็นความเข้าใจที่ใช้ได้ตลอดมา การที่เราต้องอยู่ที่ใดที่หนึ่งเราต้องเข้ากลุ่ม หรือกลุ่มอาจจะเข้ามาหาเราเอง แต่ในที่หนึ่งๆมักจะมีหลายกลุ่มก้อนเสมอ สังคมโรงแรมที่ฉันอยู่สร้างความสบายกายและความหนักใจให้กับฉันในเวลาเดียวกัน ผู้หญิงที่นั่นแบ่งแยกตัวเองออกเป็นหลายเหล่า และพยายามสร้างฐานกำลังโดยดึงเอาเด็กใหม่มาเป็นพวก ราวกับละครโทรทัศน์ นาทีนั้น ฉันไม่เข้าใจอย่างแรงว่า พวกเขาจะทำอะไรแบบนี้ไปทำไม นาทีนั้นฉันรู้สึกเหน็ดเหนื่อยกับกิริยา วาจา ท่าทางของผู้หญิงที่นั่น ที่โรงแรมหรูหราแค่เปลือกนอก ข้างในคือแรงงานจากการขับเคลื่อนด้วยกิเลสเสียส่วนใหญ่...

2 เดือนผ่านไป ฉันเริ่มหางานใหม่ โดยมีเหตุผลหลักคือ การหลีกหนีและถอยห่างจากสังคมที่ฉันไม่เข้าใจ ตอนนั้นฉันคิดว่าโชคดีที่ฉันได้งานเร็วมากและไม่ไกลจากที่ทำงานเดิม หากไม่เคยนึกสงสัยว่าโชคชะตากำลังเล่นตลกกับตัวเอง ที่นี่เป็นองค์กรเล็กๆที่มีคนไม่กี่คน อยู่กันอย่างกันเอง และที่นี่ที่ทำให้ความเข้าใจเกี่ยวกับชีวิต ผู้คน ที่ฉันเคยมีมาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง น้อยคนจะตระหนักว่าเวลาที่เราใส่หน้ากากแล้วเรามักจะมองไม่เห็นหน้ากากที่เราเองใส่ คนที่นี่ก็คงเหมือนกัน...

หน้ากากและศรัทธา จบตอนที่ 2