คืนนั้น ฉันนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ มองดูภาพเคลื่อนไหวที่ปรากฏ ย้อนดูกลับไปกลับมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับจะจำให้ลึกถึงหัวใจ อันที่จริงฉันดูภาพพวกนี้มาหลายร้อยครั้งแต่เป็นของคนอื่น คนที่ไม่รู้จัก ไม่เคยนึกมาก่อนสักครั้งเดียวว่าจะต้องมานั่งดูภาพทำนองนี้ของคนใกล้ชิด ทั้งหมดมันคือภาพเคลื่อนไหวที่มีคนสองคนอยู่ในนั้น คนสองคนที่กำลังปล่อยให้อารมณ์ กิเลส สัญชาตญาณดิบหรืออะไรก็ตามแต่ตอบสนองความต้องการทางธรรมชาติที่มาพร้อมกับผู้หญิงและผู้ชาย หลายต่อหลายครั้งที่ฉันเสียน้ำตามากมายให้กับสิ่งที่เห็น หลายต่อหลายครั้งที่หัวเราะราวกับว่าปลงกับเรื่องที่รับรู้ได้ แต่จริงๆแล้วอารมณ์คือสิ่งที่ไว้ใจไม่ได้เลย...

ย้อนหลังกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ฉันเพิ่งเรียนจบจากมหาวิทยาลัยอันดับต้นๆของประเทศไทย ไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กจบใหม่ที่เพิ่งก้าวออกจากรั้วที่กั้นเราอยู่ระหว่างโลกแห่งความจริงและโลกที่เราสร้างขึ้นกันเองในมหาวิทยาลัย บางคนรับรู้ด้วยตัวเองว่าจะทำอะไร จะไปทางไหน หรือต้องทำอะไรและไปทางไหน แต่อีกหลายคนยังงุนงงและสับสนกับหนทางข้างทาง มีมากมายที่ครอบครัวช่วยตัดสินใจแทน เปรียบเสมือนจะเข้าไปสวมวิญญาณบัณฑิตเสียเอง โดยที่บัณฑิตก็ยอมรับโดยมิได้เอื้อนเอ่ยทัดทาน เพื่อนฉันหลายคนมีชีวิตหลากหลายแบบตามที่ยกตัวอย่างมา สำหรับฉัน...ทุกอย่างมันเริ่มจากการก้าวออกจากมหาวิทยาลัย...

เด็กจบใหม่ที่ไหนจะรู้ว่าสมัครงานต้องทำยังไงอะไรแค่ไหนและอย่างไร ฉันก็ทำไปหลายอย่าง สมัครทางจดหมาย ทางเวบ ทางอีเมล์(ซึ่งสมัยนั้นก็ถือว่าทันสมัยพอควร) ส่งไปทุกงานที่คิดว่าพอทำได้และไม่ไกลบ้าน ทุกอาชีพขอไม่ไกลบ้านเพราะไม่ชอบเดินทางไกล ถ้าไกลก็ขอให้ไปทำไกลๆเลยดีกว่าเพราะฉันคิดว่าการมาใช้เวลากับท้องถนนมันทำให้จิตใจขุ่นมัวมหาศาล จริงมั้ย..

มีหลายที่ติดต่อมา มีหลายแห่งที่ต้องไปสัมภาษณ์ เลือกได้ที่นึง ยังงจนถึงทุกวันนี้ว่าเข้าไปทำได้อย่างไร ที่นี่คือโรงแรมหรูหราระดับ 5 ดาว บุคคลในวงสังคมและแวดวงการเมืองแวะเวียนมาประจำและชั่วคราว...ฉันได้อยู่ในส่วนสันทนาการของดินแดนไร้เวลานี้

หน้ากากและศรัทธาจบตอนที่1